Sayfalar

12 Aralık 2018 Çarşamba

Kəlimələrin gücü 2 yaşında






   Bismillahir Rəhmanir Rəhim 
2 il əvvəl başlamışdı hər şey. Qəlbimdə baş qaldıran sevdanı blogumla paylaşmağım.  Vaxt necə də tez keçdi. Yazmağa başladığım ilk zamanlar nə yazacağımı bilmirdim. Bir göz gəzdirdim bloguma bu yaxınlarda nələr yazmışam həyatımdan, nələr yazmışam duyğularımdan, nələr yazmışam yaşanmışlıqlardan. Hər biri bir anı. Hər biri bir keçmiş. Amma hamısı bir birindən dəyərli. Göz yaşı ilə yazıldı bəziləri, bəziləri xoşbəxtliyimin bir sirri idi. Bəziləri duyğu yüklü ikən, bəziləri sadecə bir yazı idi. Amma hamısı bir birindən əziz idi mənim üçün.
Seç, - dedi bir yazar keçənlərdə, - seç bir məqaləni mənə at. Məndə bir qəzetdə dərc etdirim. Necə də sadə tələffüz olunur deyilmi? Əslində çox böyük təklif idi mənim üçün. Bəlkə də 2 illik yazı yazdığım dönəmdə aldığım ən böyük təklif idi. Amma seçə bilmədim. Ayıra bilmədim birini digərindən. Hamısı əziz idi, hamısı dəyərli idi, hamısı mənim idi. Necə ayıra bilərəm ki, bu daha yaxşıdır deyə. Hələ də vaxtım var düşünürəm, seçməliyəm birini, amma hansını bilmirəm...
  Hikmət bəyin sevdiyim sözlərindən biri var idi. İnsanın doğum günü onun doğulduğu gün deyil, özünü kəşf etdiyi, nə etmək istədiyini bildiyi gündür. Bəli mənim doğum günüm bu gündür ( ya da bu günlərdən biri). Çünki mən özümü blogumla tapdım. Tanıdım. Ona görə də özümə yazı və kitab dolu bir ömür arzu edirəm. Hər şeyin xeyirlisi ilə qəlbimə görə olmasını arzu edirəm. Ən böyük xəyalımın, son zamanlar özümdən dahi gizlətməyə məcbur olduğum o sirrimin in şa Allah bir gün qürurla daşımağı arzu edirəm. Yekə yekə lap yekə blog sahibi olmağı arzu edirəm.

  Blogumda olan əksər yazını oxuyan insanlara üz tuturam əgər bir yazımı qəzet və ya jurnalda görmək istəsəydiniz bu hansı yazım olardı? Çünki çoox qərarsızam və köməyinizə ehtiyacım var... Allaha əmanət olun.. Sevgilər, sayılar, hörmətlər.....




İmza:10

2 Aralık 2018 Pazar

Hər şeyə inad yaz- R.A.


Bismillahi Rəhmanir Rəhim
Keçən bazar böyük gün idi. Çünki kitablarını çox sevərək oxuduğum yazarın son kitabı olan Abaddon kitabının müzakirəsi oldu. Rövşən bəyin indiyə qədər 10 a yaxın kitabını oxumuşam, həm də çoox sevərək. Çox dəyər verərək. Fikirlərinə çox hörmət etdiyim yazar bir dəfədə sübut etdiki olduğu kimidir, yazdığı kimidir. Kitablarında necədirsə həyatda da elədir. Deyib gülən, müxtəlif zarafatlar edən,şən bir insandır. Həmin gün əsil məqsəd kitab müzakirəsi olsada yazar bir çox suallara cavab verdi, öz keçmişindən danışdı. Daha çox isə motivasiya tipli olduğunu qeyd etsəm qətiyyən yanılmaram. Bir çox qeydlər etdim həmin qeydləri sizinlə də paylaşmaq istəyirəm, daha sonra isə həmin motivasiya tipli danışmadan bir neçə parça (yadımda qalanı) yazaram.
1.Yazıçı yazdığından ilk olaraq özü zövq almalıdır.
2. Əvvəllər insanların düşüncələrini, hislərini, müəyyən hadisə qarşısında göstərdikləri reaksiyaları dəftərə qeyd edərmiş və zaman-zaman o dəftərə baxıb bəhrələnərmiş. Bir gün qərara gəlir ki həmin dəftəri kitaba çevirsin hər kəs yararlansın və beləliklə ilk kitabı yazılıb.
3. Dəftərə qeydlərini 1992 dəki Rövşən, 1995 dəki Rövşən deyə qeyd edərmiş və daha sonralar dəftəri vərəqləyib keçən zaman ərzində nə qədər dəyişdiyini, müsbət ya mənfi tərəfə doğru dəyişikliyi nəzərdən keçirərmiş.
4. Yazdıqlarından ilk olaraq sən özün zövq almalısan. İlk olaraq oxucu gözü ilə yazdığına nəzər sal və səni nəyin qane edib etmədiyinə əmin ol. " Mən olub ki, dəfələrlə bəyənmədiyim yazılarımı tullamışam" - dedi, Rövşən bəy. Uzun sözün qısası yazdığından ilk olaraq Sən özün həzz al ki başqası da alsın.
5."Özün inandığına başqasını inandıra bilərsən". Bu cümlə mənə necə də tanışdır. Keçən il işlədiyim qısa müddət ərzində bu ifadə demək olar ki bizim sloganımıza çevrilmişdi. Yazar bu cümlə ilə demək istəyib ki, sən özün inanmadığını, dəqiq bilmədiyini qətiyyən yazma. Çünki heç kimidə inandıra bilməyəcəksən.
6. "Bizimkilər təkcə yazıçıdır oxucu deyil" bu cümləni daha çox zarafatla desə də yazar, çox böyük məna gizlədib cümlədə. Yuxarıdakı 4 cü bənddə ətraflı izah vermişəm.
7. Rövşən bəyin yanında olan Mail bəy belə bir cümlə qurdu : - Bir şeyi demək əvəzinə onu izah etmək uğurdur. Biz hər zaman deyirik ki uşağa bir şeyi demək əvəzinə ona edərək göstərsək daha tez öyrənər və tətbiq edər. Cümlə eyni ilə bu mənanı daşıyır. Rövşən bəy öz yazılarında qətiyyən "siqaret çəkmə, spirtli içki qəbul etmə" kimi absurd cümlələr qurmur. Onun yerinə öz kitablarında onların ziyanı haqqında qısa bir yazı yazır və öz fikrini izah edir.
8. İnsanlar ən əsası 2 hissə malikdir, bunlar : qorxu və sevgidir. Başqa hislər hər zaman bu iki hissə qayıdır.
9. Yazara bir sual ünvanlandı: - yazdıqlarınız real hadisələrə əsaslanır yoxsa tamamilə xəyal ürünüdür? Cavab: - Real hadisələri bədiiləşdirir və bir az təxəyyül qatıram. Çox zaman ya öz yaşadıqlarım, ya da başqalarının həyatında gördüyüm və məni düşündürən hadisələri bədiiləşdirərək yazıram.
10. Yaradıcılığın çox hissəsi zəhmətdir. Çox çalışmalısan, çoxlu kitablar oxumalısan ki yaxşı əsərlər yarada biləsən.
11. Kəmiyyət yox keyfiyyət daha önəmlidir. Bəzən yazarlar 4-5 ədəd kitab yazırlar amma sonuncu kitabları sayəsində məşhurlaşırlar. Buna görə də bir kitabın keyfiyyəti daha vacibdir.
12.Yazma deyənlərə inad yaz! Yazarın qurduğu cümlələrdən:- Mən 2010 cu ildə başlamışdım kitab yazmağa. O zamanlar kitabımı çap etmək istərkən çox yaxın dostlarımdan biri " o qədər oxunmayan kitab varkən,sənin kitabınmı satılacaq? İndi heç kim kitab oxumur!" Bəli haqlı idi. O dövrlərdə heç kim kitab oxumurdu amma mən yenə də öz kitabımı yazıb tamamladım və bu gün burdayam..."
13. Bəzən insan çətinliklərlə tez tez rastlaşır və tez qorxurlar onlardan. Çətinliklər hamının həyatında olurlar. Onlardan qorxmaq lazım deyil və çətinliklərə sənin işlərinin yolunda getməməsi kimi baxma. Hər çətinliyə rəğmən pozitivlik axtarmalısan. Çünki uğur asan əldə olunmur.
14. "Kitablarıma qoyduğum adların bəzən uzun olduğunu deyirlər. Amma unutduqları bir şey var. Əgər Kitabın sosial şəbəkədən reklamı getsə 100 nəfər insan görsə bunlardan sadecə 5 i alır. Amma kitabın adını görən hər kəs o addan öz bəhrəsini götürür çünki, hər ad bir  mesaj verir. 
P.S: bu cümlədən sonra fərqinə vardım ki, məndə istəmədən öz yazılarıma daima nəsə mesaj verən adlar qoymuşam.  15.Onlar heç kimdir. Sən isə sən. Özün kimi ol və özün kimi yaz. Səhv olsanda sənindir. Özünü başqasına bənzətmə. Məsələn Dostoyevskinin qələm tərzini bəyənmirsən və onun kimi yazırsan amma oxucular sənin yazdığını çünki, onlar Dostoyevski oxumaq istəsələr onsuzda Dostoyevski oxuyarlar.
  Bəli, etdiyim qeydlərdəndəndə məlum olduğu kimi daha çox motivasiya tipli danışıqlar olub. Yazar olmaq istəyənləri yazarlığa həvəsləndirib, onlara ümid verib, qorxmadan, hər şeyə inad yazın deyib, bizləri bir daha sevindirdi həmin gün. Çünki biz insanların ehtiyac duyduğumuz ən böyük şey ümiddir əslində. Belə bir cümlə qurmuşdu yazar "burda mənim yazdığım mövzudan yazmaq istəyən dostlar var bəlkədə qorxmadan  çəkinmədən yazın çünki bilirəm ki siz yazsanız bu mövzuda məndən də yaxşı yaza bilərsiniz" (cümlə tam olaraq belə idimi bilmirəm amma məğzi dəqiq belə idi). Bu cümlə ilə bir daha mənim qəlbimi fəth etdi və bir an sandım ki o zalda mən və Rövşən bəydən başqa heç kim yoxdur və o bu cümləni mənim üçün qurur, mənim qəlbimi oxuyurmuş kimi. Siz bunun səbəbini mənim əvvəlki yazılarımdan bilirsiniz.
Bəs mən Rövşən bəyin əsərləri ilə necə tanış oldum?
Keçən il- işlədiyim dövrdə daha çox motivasiya tipli kitablar oxuyurdum və kitab evi mənə Rövşən bəyin kitabların məsləhətini gördü. Azərbaycanlı yazar olduğu üçün bir az tərəddüdlə aldım və oxudum. Rövşən bəyin qələminə necə vuruldumsa 10 a yaxın kitabını oxudum. Azərbaycanlı yeni yazarlar içində kitablarını çoox sevərək oxuduğum ilk yazardır. Və tək yazardır. Onun qəlbimdə olan yerini hələ heç kim əvəz edə bilməyib, məncə edə də bilməz....
  Bəs Rövşən Abdullaoğlunun hansı əsərini oxumusunuz? Əgər heç oxumamısınızsa mütləq oxuyun deyib bu yazımıda sonlandırıram və sizləri həmin gündən olan şəkillərlə baş başa qoyuram...








İmza:10


12 Kasım 2018 Pazartesi

Dinlənilmə ehtiyacı



Bismillahir Rəhmanir Rəhim 
Yorğunluq var, qəlbimdə. Nə edirəmsə edim keçməyən. Kəlimələrim kifayətsiz qalır bəzən. Dinlənilmə ehtiyac duyuram o anlarda. Danışmaq, rahatlanmaq istəyirəm. Olmur, oldurmurlar daha doğrusu. Dinləmirlər ki, məni. Dinləsələr anlayarlar. Hisslərimin olduğunu, qəlbimin tez qırıldığını.. O anlarda yalnızca tək bir şey etmək keçir ürəyimdən. Yalnızlığımı Aləmlərin Rəbbi ilə bölüşmək. Ahh necə də gözəl sığınacaqdır mənim kimi aciz qullar üçün. Bir bilsəniz necə gözəl dinləyir. Bir duysanız onun səssizliyindəki sehri. Aşiq olmaq İstərsiniz Ona. Vurulmaq, məftun olmaq. Onun varlığı ilə sərxoş olmaq İstərsiniz. Səcdəni bir an dahi olsa tərk etmək istəməzsiniz, qorxarsınız ya bir daha dönə bilməsəm, ya bir daha qəbul etməssə məni deyə.

Tək dinləyicim Odur. Zira başqasına ehtiyacım dahi yoxdur O varkən. O dinləsində başqalarının dinləməsinə ehtiyac yoxdur. Kəlimələrin gücünə buna görə inanıram. Cəsarətimin çatıbda deyə bilmədiyim bir çox şeyi yazaram. Yazar və hər kəslə paylaşaram.

Son zamanlarda tək bir məqsədim var. Qəlbimin dərinliyinə gizlənmiş, heç kimsə ilə paylaşmağa cəsarətimin çatmadığı bir dua. Qorxu ilə xatırlayıram bəzən. Çünki gerçəkləşmə mə ehtimalı var. Məni gerçəkləşməməsindən çox xəyalımında bir gün əlimdən alınacağı qorxudur. Bilirsinizmi bu qorxunu? Xəyalın gözəlliyinə o qədər vurulmuşam ki bir gün məndən qoparılacağından qorxuram. Bu cür anlarda bir daha əmin oluram bizlər necə də aciz qullarıq və Ona nə qədər möhtacıq. Bizi müsəlman olaraq yaradan Rəbbimizə həmd olsun. Gecənin sahibinə əmanət olun..... 

30 Ekim 2018 Salı

Əmanətlərin ən gözəli....






Bismillahir Rəhmanir Rəhim 
Eşq imiş axtardığım, gecə-gündüz demədən, kitab-dəftər demədən soraqladığım. Aşiq olmaq istədim. Mənə şah damarımdan daha yaxın olana vurulmaq istədim. Aşiq olmaq istədim, mənə məndən daha yaxın olana. Aşiq olmaq istədim gecələrdə gizlətdiyim gözyaşlarımı tək görənə. Bütün mənliyimlə təşəkkür etmək istədim, mənim Müsəlman olaraq doğulmağıma icazə verənə. Tək bir dua var qəlbimdə bu aralar,aşiq olum, vurğun olum Tək Yaradıcıya. Başımda ayəsini daşımağı, alnımı səcdəyə qoymağı nəsib edən Rəbbimə Həmd olsun. Başımda ayə dedim də, bu mövzudan danışmaq istədi bir az qəlbim.


Hicab əmanətdir...

Hicab əmanətdir Anamızdan, nur üzlü Peyğəmbər qızından. Anamız deyirəm də o dəhşətli gündə öz analarımız bizi tərk etdiyi zamanda bizə tərəf gələcək Müsəlmanların anasıdır nəzərdə tutduğum. Peyğəmbərimizin gözünün nuru, xanımların Xanımı, Həzrəti Əlinin eşqi olan Xanımdan. Əmanətlərimizin çox olduğu bu dünyada ən gözəl əmanətdir, məncə. Soruşacaq bizdən "əmanətə sahib çıxdınmı? Çıxdınsa necə çıxdın? Layiq ola bildinmi, əmanətə?" deyə. Veriləcək cavab bəlli ikən, ya "hə", ya da "yox" dan ibarətkən biz cavab verə bilməyəcəyik, utandığımızdan başımızı aşağı salacağıq çünki. Sözlərimizin kifayətsiz qalması ilə yanaşı boynumuz əyiləcək, sözlərimiz tükənəcək, gözlərimiz dolacaq, amma nafilə.

Hicab eşqdir. Hicab nurdur.

Hicab ən gözəl qoruyucudur əslində yad baxışlardan. Mən özüm hicaba tam layiq deyilkən, bu mövzudan danışmağım nə qədər doğrudur bilmirəm amma kəlimələr qələmimdən tökülərsə, buna mane ola bilmərəm.
Bir tanışım var idi, universitetdən. 1ildən artıq müddətdir ki, tanıyırdım onu. Hicablı bir gözəl idi. 2-3 ay əvvəl söhbət etdiyimiz zaman, əmanətini açmaq istədiyini dedi. Səbəbini soruşdum, "məcbur örtündüyünü, özünü çirkin hesab etdiyini" və sair kimi dünyəvi səbəblər sıraladı. Sonda isə ən nifrət etdiyim cümləni qurdu: "əsas qəlb təmiz olsun". Fikrindən döndərməyə çalışdım amma çox da uğurlu ola bilməmişəm ki, bu yaxınlarda hicabsız gördüm onu. Uğursuz olmağıma səbəb bəlkə də mənimdə imanımın tam olmamasıdır, bəlkə də mənim də layiqli şəkildə o əmrə itaət etməməyimdir. O isə hicab necə də gözəl yaraşırdı, Al-yumru sifətinə. O an anladım hicab hər kəsə yaraşırda, bizlər hicaba yaraşmırıq. Kəlimələrimin tükəndiyini hiss etdim onu ilk dəfə başı açıq görəndə. Nə deyə bilərdim ki, əmanətə xəyanət edildiyi zaman. "Lap yaxşı" desəm günaha günah qatmış olardım. "Allah hidayət etsin" desəm qəlb qırmış olaram da bu da mənim kimi aciz bir qula yaraşmaz. Qətiyyən onu qınamaq deyil məqsədim lakin bir məqsədimiz var yaradılışımızda. Bu dünyaya gəlməyimizdə, yaşadığımız hər anda, nəfəs aldığımız hər saniyədə....


İmza :10

14 Ekim 2018 Pazar

Qısqamayın, ey kəlmələr....



Bismillahir Rəhmanir Rəhim
Yazmaq məndən bir parça. Vurğun olduğum eşqim, hər kəsdən gizlədiyim sirrim. Rəbbimin ən gözəl hədiyyələrindən bir dənəsi. Yazmaq elə bir sevdadır ki, qələmim kəlmələrlə qovuşduğu an vüslat olur. Vüslat dediyim, sevdiyi yarına qovuşur. Aşk olur, məhəbbət olur,hər kəsdən gizlədiyim sevda olur. Kəlmələr bəzən beynimdə elə bir yarışmaya girirlər ki, yazılmadan, yarına qovuşmadan rahat olmurlar. Beynimi yeyirlər. Yazılmaq üçün səbirsizlənirlər. Hər şeyə rəğmən. Eşq üçün. Və ən maraqlısı budur ki, kəlmələr rəqəmləri qısqanır lar. Çünki ən çox yazı yazma sevdam dərslərdə olur. Amma məncə qısqanmağa ehtiyac yoxdur çünki, mən onsuzda kəlmələrə aşiq bir riyaziyyatçıyam. Sevdam Kəlimələrədir. Amma məhkumam rəqəmlərə. Bu özünü ən çox gizli şəkildəm riyaziyyat dərslərində yazdığım yazılarda göstərir. Müəllim görməsin deyə dəftərin altına gizlədilmiş kəlmələrdə.
Ey kəlmələr,qısqamayın rəqəmləri.
Mənim eşqim sizədir,
bağlılığım rəqəmlərə.
Qısqamayın, ey kəlmələr.
Beynimdə muncuqtək
 düzülən sizsiz.
Səpələnib beynimin müxtəlif künclərinə düzülən rəqəmlər.
Qısqamayın, ey kəlmələr!
Qısqamayın...
 Və beləliklə ilk şeirimi, bu dəqiqə bu an yazmış oldum. Yaxşı, yaxşı şeirə çox oxşamadı amma sizdə ilk şeir olduğunu nəzərə alın..
  Bəli, bu günlükdə bu qədər. Gələcək yazılarımda görüşənə qədər..



İmza:10

5 Ekim 2018 Cuma

Son dəfə imiş kimi....




Bismillahir Rəhmanir Rəhim

Dərsin qurtarmasına hələ yarım saat var idi. Amma həmin gün öz müəllimləri gəlmədiyi üçün başqa müəllim əvəz etmişdi. Gələn müəllim isə bəxtləri gətirmişdi ki, yaxşı müəllim idi və zəngin hələ vurulmasına yarım saat qalmış tələbələri evə buraxdı. Qızlar həmin gün digər günlərdən fərqli olaraq həmahəng içində idilər sanki. Kollektiv şəkil çəkdirməyəli nə az nə çox 3 il olmuşdu. Bəli, onların son ili idi bu il. Ülkərdə çox həyəcanlı idi dərs ilinin əvvəlində. Nə də olsa 3 ili əla qiymətlərlə başa vurmuşdu. Əgər bu ilidə eyni qiymətlərlə başa vursa diplom imtahanına girməyə ehtiyac qalmayacaqdı. Artıq hamı onu tanıyırdı fakültədə. Hamı ilə asanlıqla dostluq qurmağı bacarırdı çünki. Amma həmin gün qalıb qızlarla şəkil çəkdirmədi,çünki tələsirdi. Sevdiyi adam zəng etmiş və görüşəcəyi yeri təyin etmişdilər. Qızlarla sağollaşdıqdan sonra tələsə-tələsə metroya doğru addımladı. Metro əlbəttə basabas idi həmişəki kimi. Sıradan gün idi yəni. Bu basabasda Ülkərin ən sevdiyi iş insanları müşahidə etməkdi. İnsanları izləyirdi mimikalarını, jestlərini, geyimlərini, tez ya da gec yeriməklərini. Bu şəkildə oyun oynayardı özü ilə. Kim hara tələsir deyə, kim hardan qayıdır, kim hansı işlə məşğuldur deyə. Amma bu səfər Koroğlu metrosunda fərqli ab-hava vardı sanki. İnsan sayı daha çox idi digər günlərə nisbətən. Kimisi harasa tələsə tələsə gedir, kimisi yavaş yavaş addımlayırdı. Sanki metronun içində insan probkası yaranmışdı. Bəli, Ülkər bu fikri ilk dəfə idi düşünürdü. Çünki demək olar ki 3 il ərzində ilk dəfə idiki bu cür çox adam var idi metroda. Amma Ülkər tələsirdi. İnsanların arasından keçərək sürətli addımlarla sevgili yarına qaçırdı. Tələsməli idi çünki artıq metroda ikən 2 dəfə zəng etmişdi və hər dəfəsində ülkər çatıram demişdi. Sürətli addımlarla irəliləyəərkən onu düşünürdü, onu necədə çox sevməsini, necə çətinliklə ailəsini razı salıb nişanlanmalarını, nişanlısının ona etdiyi kiçik amma romantik sürprizləri düşünürdü. Bunları düşünərkən də üzünə çox səmimi gülümsəmə yayıldı. Fikirlərinə qərq olmuşkən necə sürətli çatmasından özünündə xəbəri olmadı. Nişanlısının maşını olub olmadığını yoxladıqdan və onun maşını olduğuna əmin olduqdan sonra maşına əyləşdi. Eyni səmimi gülümsəmə ilə sevdiyi adamla salamlaşarkən yemək yeyəcəkləri yerə doğru artıq gedirdilər. Maşında müxtəlif zarafat etdilər, dedilər gülüşdülər. Amma bu gün yolda çox tıxaclı idi. Bu günü digərlərindən fərqləndirən nədir deyə düşünərkən sol tərəfdə bir qəza olduğunu gördülər. Kimsə yaralanmışdı deyəsən. Yaxınlaşdıqca yerdə uzanan, amma heç tərpənməyən, ətrafı isə qan gölməçəsinə dönmüş bir qadın gördülər. Ölmüşdü deyəsən. Gülüşləri üzünlərində dondu ikisinin də. Və ölümü düşündü. Evindən sağ çıxıb, amma bir daha geri dönməyən o qadını düşündü. Və yenə təkrar düşündü. Gözünün qarşısından getmirdi o səhnə. Nişanlısı vəziyyəti anlamış kimi ağır ab havanı dağıtmaq üçün "bu gün hava çox gözəldir, necə də gözəl Rəbbimiz var, hər günəşin doğması ilə hər qaranlıq gecənin sonlanacağını və aydınlığın yer üzünə qərq olacağını bildirir, deyilmi?". Üzünə sevdiyi qadına çevirdi və təsdiq gözləyən gözlərlə müşahidə etməyə başladı. Ülkər " bəli, elədir. Ölüm haqdır, Hər canlı ölümü dadacaqdır. Bizlər Ondanıq və dönüşünüzdə Onadır. Amma ölüm gəlməmişdən əvvəl hər şeyi doya-doya yaşamaq gərəkdir. Doya-doya sevmək, gəzmək, əylənmək amma ən əsası Rəbbimizə layiqli bəndə olmaq". Deyib maşının oturacağına söykəndi və canından da çox sevdiyi, Allahın ona ən böyük hədiyyələrindən biri hesab etdiyi nişanlısını izləməyə başladı. Son dəfə imiş kimi. Doya - doya izləməyə başladı....



İmza:10

28 Eylül 2018 Cuma

Məlalə Mənəm....

Bismilləhir Rəhmanir Rəhim
Salam, dostlar, necəsiniz? Yeni bir kitabla gəlmişəm qarşınıza. Ona kitab demək olarsa əlbəttə. O yaşanmışlıqlar yığınıdır.





🎈Kitab adı: Məlalə Mənəm

🎈Səhifə sayı:462

🎈Başlıq sayı: 5 hissə və 24 başlıq

KİMDİR MƏLALƏ? NİYƏ HAQQINDA KİTAB YAZILIB? KİTABIN ÖN SƏHİFƏSİNDƏ YER ALAN TALİBAN KİMDİR? KİTAB NƏ HAQDA DANIŞIR?

Kitab haqqında bacardığım qədər spoiler verməməyə çalışacam çünki hər kəsin mütləq oxumasını istədiyim nadir kitablardandır.
Məlalə 1997 ci ildə Pakistanın Svat şəhərində doğulmuş, böyümüş bir qızdır. Pakistan haqqında eşitmisiniz yəqin mən uzun zamandır Hindistanla müharibə şəraitində olduğunu bilirdim amma ölkənin içində baş verən iç savaşlardan xəbərim yox idi. Svatda qadınların oxumasının qadağan olduğunu bilirdinizmi? Mən bilmirdim şəxsən. Ya da Svatda çarşab yəni niqab geyinilməsinin məcbur olduğunu? Baxın mən hicab demirəm, niqab deyirəm. Hansı ki, qadınların üzlərini də gizlətdikləri geyim forması. Orda qadınlar yalnızca ibtidai sinifə gedirlər o da yalnızca şanslı olanları. Məlalə ilə həm yaşıd sayılıram mən. Nə də olsa məndən bir yaş böyükdür. Amma yaşadığımız həyatlar çox amma lap çox fərqlidir. Mən kitabda yazılan illəri gördükcə heyrətə düşürdüm. 2009,2013 kimi çox da uzaq olmayan bu illər boyu biz öz həyatımızdan şikayət edərkən, bəlkə də oxumamaq üçün evdəkilərlə söz güləşdirərkən, gəncliyimizin, uşaqlığımızın ən çılğın zamanlarını yaşayarkən onlar orda ağıl almaz çətinliklər içində olublar. Məlalənin özünündə dediyi kimi, insan qələmi əlindən alınandan sonra oxumağın dəyərini anlayır. Bəli, biz bəlkə də buna görə dəyərini bilmirik.

  Bir qızın gənc yaşlarından başlayaraq ilk mübahisəsi qarşı cinslərlə aparmaq olur, o bundan xoşlandı bu ondan xoşlandı. Məktəbdə oxuyan əksər qızın başına gəlir. Məlalədə də eyni cür çətinlik yaşayıb. Bir oğlan ona məktub yazır, o atasına göstərir və atası oğlana tapşırıq verir ki, qızından uzaq dursun. Məlalə bu haqda öz fikrini bildirərkən "keşke tək dərdimiz bu olaydı" deyir. Çox hüznlü, çox qəmgin həm də çox ümidsiz bir düşüncədir, deyilmi?
Məlalənin Pakistanda yaşayan onlarla deyil, yüzlərlə deyil, on minlərlə qadından fərqləndirən, onu bu qədər məşhur edən, haqqında kitab yazılmasına şövq edən səbəb nə idi?

Bu sualın ən doğru cavabı "atasıdır" məncə. Çünki bir qızın ilk aşiq olduğu adam, dayağı, gücü hesab etdiyi insan onun atasıdır. Bəli, Məlalənin fərqləndirən cəhət bu idi. On minlərlə qadının atası ibtidai sinfə dahi getməsinə razı deyilkən, Məlalənin atası arxasında və ona dayaq idi. Bütün çıxışlarında ona dəstək idi. Hər kəs TALİBAN dan qorxub qızını məktəbdən çıxararkən Məlalənin atası qızının arxasında duraraq yalnızca öz qızı üçün deyil, Pakistanda olan bütün qadınlar, Qızlar üçün mübarizə aparmağa dəstəkləyir.
Kitabı oxuyarkən düşündüyüm, özümə dayanmadan sual verdiyim şey isə belə oldu. Məlalənin yerinə mən olsam nə edərdim. Oxuduğum universitetin çətinliyinə şikayət edərkən  oxumaq istəyib amma oxumaqdan məhrum olan insanları düşündüm bir an. Məlaləni düşündüm.

  Həyatda budur. Allah dağa görə qar, imana görə imtahan verir. Bəs biz nə etmək istəyirik. Pakistanı qoyaq bir kənara bizim kəndlərdə övladını məktəbdən vaxtından tez çıxardan azmıdır məgər? Heç uzağa getmirəm qətiyyən, bizim çox yaxın qohum öz uşağını aşağı sinifdən çıxartdı. Sonrası nə olacaq o övladın. Xəyalları, arzuları nə olacaq?

  Bəs biz şükür edirikmi hər halımıza. "Çox sağol, Allahım, bizlərə ali savad nəsib etdin" deyə. Yaxşı, ali savadı qoyaq qırağa adi məktəbi bitirməyi nəsib etdin bizə deyə. Bir məsəl var insan əlindəkinin dəyərini onu itirdikdən sonra anlayır. Dəyərə minir itirilən şey. Qələmimizi sevməliyik, dərsimizi sevməliyik əlimizdən alınmadan əvvəl..... Allaha əmanət olun, dostlar...


İmza:10

Yeni yazım.. Xoş oxumalar ☺..

Kəlimələrin gücü 2 yaşında

   Bismillahir Rəhmanir Rəhim  2 il əvvəl başlamışdı hər şey. Qəlbimdə baş qaldıran sevdanı blogumla paylaşmağım.  Vaxt necə d...